Geboren op 2 mei: Dr. Robert, de vakkundige dokter van de Blow Monkeys

Bruce Howard werd geboren in 1961 in Haddington, Schotland en behoort tot de 'blue eyed soul'-stroom, deze artiesten uit het noorden beïnvloed door de soul en de new wave.

Na vijf jaar rondzwerven in Australië, in de buurt van Darwin met zijn familie, keerde Howard (die nog niet de mantel van Dr. Robert had aangetrokken) terug naar de Highlands. Geprikkeld door de opkomende new wave besluit hij zijn vele talenten optimaal te benutten. Als voortreffelijke zanger en componist, maar ook een als gitarist en pianist in zijn vrije tijd, vond hij dat een band de beste shaker voor al deze hoogwaardige ingrediënten zou zijn. Zo verschenen de Blow Monkeys, met de alomtegenwoordige saxofoon van Neville Henry en onmiskenbare soulvolle orkestraties, ergens in 1984 in de Engelse hoofdstad.

Hoewel ze snel in de schaduw van Simply Red werden geplaatst, legde het viertal discreet de eerste bouwstenen van hun carrière met het album "Limping For A Generation", dat enigszins onopgemerkt bleef. Maar de doorbraak kwam twee jaar later met "Animal Magic" (1986), met zijn weelderige melodieën, funky aroma, betoverende achtergrondzang en de eerste hits zoals "Digging Your Scene", "Wicked Ways" of "Sweet Murder". En achter een hypnotiserende dance-vernis schitterde de goede dokter altijd met een sociaal (of sociologisch) recept voor zijn trouwste patiënten. In het bijzonder raakt "Digging Your Scene" het weinig benijdenswaardige lot van homoseksuelen in een tijd dat aids vaak dodelijk bleek te zijn.

Twee jaar later, verontwaardigd over Margaret Tatcher, de "Iron Lady" (destijds premier van Engeland), herinnerde hij haar aan haar bescheiden afkomst door het tweede album van de groep "She Was Only A Grocer’s Daughter" te noemen. "It Doesn’t Have To Be This Way", te horen in de soundtrack van "Police Academy IV", werd het grootste succes van de Blow Monkeys. Het was uiteraard moeilijk om dezelfde positie te behouden nadat de top zo snel werd bereikt. Zonder teleur te stellen, volgden de twee daaropvolgende albums het pad van de dance verder. Door samen te werken met Kym Mazelle uit Chicago voor "Wait" (1989), was Dr. Robert een van de eersten die het Amerikaanse garage-geluid naar Engeland bracht. Maar in 1990 kwam er een pauze die bijna 18 jaar zou duren.

De Blow Monkeys gingen in een winterslaap en Dr. Robert zette een vruchtbare solocarrière voort, vol samenwerkingen met onder anderen Paul Weller (ex-The Jam en Style Council) en Beth Orton (Portishead) voor zijn album "Central Reservation" (1999).

Voordat de Blow Monkeys in 2007 met de originele leden werden herenigd, bracht Dr. Robert drie meer ontspannen albums onder zijn eigen naam uit, waaronder het uitstekende "Birds Gotta Fly" (2001).

Van zijn unieke vocale kwaliteiten heeft hij nog niets verloren, zo blijkt uit zijn concerten. Meer dan vier decennia na hun verschijning kunnen The Blow Monkeys nog altijd op belangstelling rekenen. Tip: luister naar het album "Together/Alone" (2024) of de gloednieuwe single "Birdsong" (2025).

(GF with Stéphane Soupart - Picture: © Etienne Tordoir)

Foto: Bruce Howard alias Dr. Robert met The Blow Monkeys op de set van het tv-programma ‘Bingo’ in Brussel (België) op 9 maart 1987