Geboren op 28 april: Kim Gordon (Sonic Youth), grote feministische priesteres van de Amerikaanse alternatieve rock

Ze werd geboren in Rochester, New York in 1953 en beweert al lang dat vrouwen 'natuurlijke anarchisten' zijn.

Tijdens haar studie aan de kunstacademie was ze al meer geïnteresseerd in de rebellen van de hedendaagse kunst dan in gevestigde kunstenaars. Kim Gordon gaf altijd de voorkeur aan het speuren langs de randen in plaats van de meer rechte paden te volgen. Begin jaren 80 werd haar groeiende interesse in alternatieve rock ook gekenmerkt door vrouwen die de macho-codes van de industrie probeerden te doorbreken. In de Verenigde Staten maakten Patti Smith en Lydia Lunch deel uit van haar universum. In het Verenigd Koninkrijk waren het de Slits, de Raincoats, Poly Styrene (X-Ray Spex) en natuurlijk Siouxsie Sioux die interesseerden. Vanaf het begin ontwikkelde zich zo een geestelijke zusterband...

Ze bracht deze muzikale referenties mee in haar bagage toen ze het iconische Sonic Youth vormde met Thurston Moore en Lee Ranaldo. We zijn in 1981 en gedurende drie decennia zal haar band de geschiedenis van de rock markeren met een vijftiental soms gruizige maar altijd compromisloze albums. "Sonic Youth" (1982), "Confusion Is Sex" (1983), "The Whitkey Album" ook bekend als "Ciccone Youth" (1988), "Goo" (1990) of "Dirty" (1992) zijn getuige van de ruige en doordringende elektriciteit die het handelsmerk van de band zijn. Wanneer het koppel Moore/Gordon geleidelijk uiteenvalt, eindigt ook de geschiedenis van het mythische viertal, zoals Kim Gordon schrijft in haar autobiografie "Girl In A Band" (2015).

 In 2000 hernieuwde ze haar passie voor hedendaagse kunst met de rondreizende tentoonstelling "Kim’s Bedroom", die onder andere te zien was in het Centre Pompidou in Parijs. Daarin waren haar eigen creaties te zien en die van andere kunstenaars zoals Mike Shelley of Raymond Pettibon. In 2005, altijd op zoek naar nieuwe ervaringen, verscheen ze in "Last Days" van Gus Van Sant, zijn film over de laatste maanden van het leven van Kurt Cobain (Nirvana). Ze stond meerdere keren voor de camera, met name voor de Franse regisseur Olivier Assayas. Ze verscheen ook in een aflevering van "Gossip Girl" en in "Portland". Wellicht als herinnering aan haar moeder die in de mode werkte, werkte ze een tijd samen met het Amerikaanse merk Urban Outfitters en het Franse Surface To Air voor kleine collecties.

En de muziek, vraagt u zich af? Die neemt waarschijnlijk een minder centrale plaats in dan haar werk in de beeldende kunst of op de filmsets. Naast soms oude samenwerkingen, zoals met Free Kitten, Body/Head en zelfs Yoko Ono, omvat haar persoonlijke productie uiteindelijk slechts twee albums, waaronder "The Collective" (2024), deels geïnspireerd door het verhaal van schrijfster Jennifer Egan, "The Candy House". Het leidde tot twee nominaties voor de eerbiedwaardige Grammy Awards, uiteraard in de categorie Alternatieve Muziek.

(GF with Stéphane Soupart - Picture: © Etienne Tordoir)

Foto: Kim Gordon op het podium van de Ancienne Belgique in Brussel (België) op 29 mei 2022