Geboren op 17 april: Pete Shelley (Buzzcocks), een ongewone "Homo Sapiens"

Hij werd geboren in 1955 in Leigh, in de buurt van Manchester, onder de naam Peter Campbell McNelsh. Hij koos zijn artiestennaam als eerbetoon aan Percy Bysshe Shelley, zijn favoriete dichter, bekend om zijn radicaliteit.

Hij was nog geen 20 jaar oud toen hij Howard Devoto ontmoette op de banken van de Universiteit van Bolton. Een uitstapje naar Londen om de Sex Pistols te zien bevestigde hun verlangen om hetzelfde pad te volgen. Met nauwelijks een geschoolde achtergrond, met Steve Diggle op bas en John Maher aan de drums, traden de Buzzcocks op in Manchester als voorprogramma van de... Sex Pistols. Zo ging het destijds in het opkomende punk in Engeland, met veel energie en kansen die snel werden gegrepen. In eerste instantie was het niet eens nodig om correct een instrument te kunnen bespelen. Begin 1977 werd "Spiral Scratch", de eerste zelfgefinancierde EP van Buzzcocks op hun eigen label New Hormones, volgens dezelfde logica uitgebracht. Net als het vertrek van Howard Devoto die het meer avontuurlijke Magazine ging vormen.

Als zanger, belangrijkste songschrijver en toch nog steeds gitarist verfijnde Shelley zijn schrijfwerk onder de hoede van de legendarische producer Martin Rushent. Dit resulteert in enkele cataclysmische maar ook onmiskenbaar poppy knallers zoals "Orgasme Addict" of "What Do I Get?". En niet te vergeten het briljante "Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't Have)", waarvan hij beweert de inspiratie te hebben gekregen tijdens het bierdrinken met zijn muzikale vrienden in de televisiehoek van een guesthouse in Edinburgh, wachtend op het concert van de volgende dag. Op de tv-schermen, de filmadaptatie van "Guys'n Dolls" (1955) met Marlon Brando en Frank Sinatra.

Tussen 1978 en eind 1979 nam het trio drie gedenkwaardige albums op met positief charmante titels: "Another Music In A Different Kitchen", "Love Bites" en "A Different Kind Of Tension". Een uitstekende ingang tot de wereld van Buzzcocks in hun eerste periode, "Singles Going Steady", bevat de essentie hiervan. De band ging uit elkaar voor een lange tien jaar, waarin Pete Shelley een beetje elektro toevoegde aan een popwriting die soms dansbaar werd. Het is dus geen toeval dat hij de naam Groovy Records koos voor zijn eigen label.

Shelley wisselde de gitaar in voor synthesizers en begon zijn (korte) solocarrière nog steeds onder de leiding van Martin Rushent. "Never change a winning team" moeten ze hebben gedacht. Gecensureerd door het eerbiedwaardige BBC vanwege een "te sterke verwijzing naar homoseksualiteit", werd "Homosapien" (1981) desondanks de tweede hoeksteen van Pete Shelley's repertoire. En het album met dezelfde naam, alsook zijn opvolger "XL1" (1983), zijn nog steeds prettig te beluisteren tegenwoordig, ondanks enkele duidelijke zwakheden. In de jaren 90 veroorzaakte het opnieuw samenkomen van Buzzcocks, hoezeer de fans het ook verwachtten, slechts enthousiasme gedreven door pure nostalgie.

Toch nog vermeldenswaard: in 2005 kwam er een verrassende versie van "Ever Fallen In Love" als eerbetoon aan John Peel, de legendarische dj van de BBC. Naast hem verwelkomt Pete Shelley onder andere Roger Daltrey, David Gilmour, Elton John, Robert Plant en Peter Hook. Alle opbrengsten van de actie werden geschonken aan Amnesty International.

Na zich in 2012 in Tallinn (Estland) te hebben gevestigd en daar de liefde te hebben gevonden, overleed hij daar op 6 december 2018 aan een hartaanval.

(GF with Stéphane Soupart - Picture: © Etienne Tordoir)

Foto: Pete Shelley met Buzzcocks op het podium van de Ancienne Belgique in Brussel (België) op 6 september 1979